شب دوم: ورود به کربلا

وعده گاه داور

فرود آیید یاران وعده گاه داور است اینجا
بهارستان سرخ لاله های پرپر است اینجا

چه غم گر از منا و وادی مشعر سفر کردی
خدا داند که بهتر از منا و مشعر است اینجا

زیارتگاه کل انبیاء تا با من محشر
مزار قتلگاه عاشقان بی سر است اینجا

فرود آیید ای یاران در این صحرا که می بینم
ز بانگ العطش غوغای روز محشر است اینجا

فرات از چار جانب موج زن اما خدا داند
جواب العطش شمشیر و تیر و خنجر است اینجا

رباب از اشک و خون دل دو چشم خویش دریا کن
که آب تیر زهر آلوده شیر اصغر است اینجا

به گل باران چه حاجت دشت و صحرا را که می بینم
زمینش لاله گون از خون سرخ اکبر است اینجا

مبادا نام آب آرید ای طفلان معصومم
که سقّای حرم خود از شما تشنه تر است اینجا

عَلَم افتاده، من تنها و اطرافم پر از دشمن
سر و دست علمدارم جدا از پیکر است اینجا

برادر با تن عریان به موج خون و می بینم
که کعب نیزه عرض تسلیت بر خواهر است اینجا

سزد که دعوت کنم در کربلا پیوسته ?میثم? را
که او را شور و حال و اشک و سوز دیگر است اینجا

شاعر:حاج غلامرضا سازگار (میثم)

 

قلبم حزین است

شد وارد کرببلا حسینم، ای نور عینم
زینب گوید بهرت به شور و شینم، ای نور عینم

تا که تو در این سر زمین نشستی، قلبم شکستی
رشته ی عمر خواهرت گسستی، قلبم شکستی

از چه بیاید بوی حزن و ماتم، مُردم از این غم
وارد شده در قلب من قمهای عالم، مظلوم حسینم

سفره ی مهمانی چرا چنین است، قلبم حزین است
به جان مادر قلب من غمین است، قلبم حزین است

 

السلام ، السلام

السلام ، السلام ، بر تو اي کربلا

اي که پاينده شد ، از تو دين خدا

از کعبه شد جدا سيدالشهداء

به قربانگاه عشق، مي‌رود از منا

حسين فاطمه ، عزيز مصطفي

نور چشم علي ، همتاي مجتبي

السلام ، السلام ، بر تو اي کربلا

اي که پاينده شد ، از تو دين خدا

پيوسته بر لبش ، لبيک و ياربش

يار همراز او ، قهرمان زينبش

همگامي با وفا ، در نماز شبش

همناله ، همنوا ، در هنگام دعا

السلام ، السلام ، بر تو اي کربلا

اي که پاينده شد ، از تو دين خدا

آماده کن بستر ، بر سبط پيغمبر

راهت گل افشان کن ، در مقدم اکبر

اي آغوش مهرت ، مهد علي اصغر

رقيه مهمان است ، منزل کن مهيا

السلام ، السلام ، بر تو اي کربلا

اي که پاينده شد ، از تو دين خدا

خون مبارزين ، رويت کند رنگين

اي خاک تو مهر ، نماز مصلين

داري عجب آبي ، آب حيات است اين

آيد لب فرات ، يک تشنه لب سقا

السلام ، السلام ، بر تو اي کربلا

اي که پاينده شد ، از تو دين خدا

اي ماه محرم ، ماه خون و شمشير

اي روز عاشورا ،تو روز عشق و تکبير

انقلاب ايران ، دارد ز تو تأثير

گلگون ز شهيدان ، شد بهشت زهرا

السلام ، السلام ، بر تو اي کربلا

اي که پاينده شد ، از تو دين خدا

هر مکان کربلاست ، هر زمان عاشوراست

رشته مهر او ، رمز وحدت ماست

ماتمش جاويدان ، پرچم او بر پاست

?حجت بن الحسن? ، گريد در اين عزا

السلام ، السلام ، بر تو اي کربلا

اي که پاينده شد ، از تو دين خدا

حبيب چايچيان

 

شور عشق

دلخوشم من چون گداي اين درم

هم گداي فاطمه هم حيدرم

سوي اين در هست دائم دست من

نيست حاجت بر سراي ديگرم

آبرويم از در اين خانه است

زين سبب از خلق عالم برترم

تا که آيد نام زيباي حسين (ع)

اشک آيد از دو چشمان ترم

روضه‌هايش چون به گوشم مي‌رسد

مي‌زند بر سينه و دل آزرم

کاش مي‌شد کربلا باشم شبي

تا به برگيرم مزار دلبرم

ياد دارم کودکي بودم ولي

شور عشقي بود دائم در سرم

تا که آيام محرم مي‌رسيد

مي‌نمودم رخت ماتم در برم

ياد دارم مانده در گوشم هنوز

گريه‌هاي بي صداي مادرم

اينچنين مي‌گفت با صد شور و شين

      من فداي کام عطشان حسين (ع)

حامد کاظمی

 

كربلا كجاست‌؟!

رفتم‌ به‌ مجلسي‌ چو سخن‌ شد ز كربلا                                         ديدم‌ زنان‌ آن‌ همه‌ بي‌ تاب‌ من‌ شوند

گفتم‌ چه‌ علت‌ است‌؟! مگر كربلا كجاست‌؟                                         چشمان‌ چرا چو چشمه‌ و بي‌ خواب‌ مي‌ شوند

گفتند گريه‌ كن‌ كه‌ در آنجا به‌ خون‌ خويش‌                                           غلتان‌ حسين‌(ع) و اكبر و اصحاب‌ مي‌ شوند

لب‌ تشنه‌ گرچه‌ دشمنشان‌ كشت‌ آن‌ زمان                                          ‌بنگر كنون‌ زگريه‌ چه‌ سيراب‌ مي‌ شوند

هر جا كه‌ ظلم‌ ظلمت‌ خود گسترانده‌ است                                         ‌ايشان‌ ببين‌ چگونه‌ چو مهتاب‌ مي‌ شوند

 

 

كربلا، تقابل‌ سعادت‌ وشقاء

از كربلا سخن‌ نتوان‌ گفت‌ هيچگاه‌                                             جز آنكه‌ دل‌ بسوزد و خيزد ز سينه‌ آه‌

يك‌ سوي‌ كربلا صف‌ انبوه‌ كفر وجهل                                                ‌يك‌ سو حسين‌(ع) وهمره‌ او اندكي‌ سپاه‌

يك‌ سو صداي‌ لشكر طغيان‌ و ظلم‌ و كين‌                                          يك‌ سو صداي‌ كودك‌ و فرياد سيّداه‌

يك‌ سو بسي‌ كسان‌ كه‌ ندارند رحم‌ و عقل‌                                       يك‌ سو كسي‌ كه‌ در عملش‌ نيست‌ اشتباه‌

آنهـا زياد و رهبر آنها زياد زاد                                                             اينها قليل‌ و رهبرشان‌ بر عباد شاه‌

آن‌ كـس‌ كـه‌ بـود شمع‌ هدايت‌ حسين‌ (ع) بود                                     هر كس‌ گـرفت‌ دامـن‌ او را نشد تباه‌

لب‌ تشنه‌ با تمام‌ عزيزان‌ خويش‌ رفت                                                ‌زيرا نخواست‌ تا به‌ ستمگر كند نگاه‌

چـون‌ مهـر پر فروغ‌ پراكند روشني                                                      ‌در عالمي‌ كه‌ بود كران‌ تا كران‌ سياه‌

خــاك‌ وغبار مرقـد او درد را دواسـت‌                                                   اين‌ خود نشانه‌ ايست‌ كه‌ او را چه‌ هست‌ جاه‌

پا در رهي‌ بنه‌ كه‌ بود رهبرش‌ حسين‌(ع)                                            خواهـي‌ بـه‌ جنـت‌ ار بنهي‌ پا ز شاهراه‌

اين‌ را بدان‌ كه‌ هر كه‌ بود دوستدار او                                                  بايـد نبـاشــدش‌ دلِ‌ آلـوده‌ با گنـاه‌

سيّد جعفر موسوي‌

 

غروب شصت و يك


حـتي خـدا مـيان حسـينيهء غمـش
                                                             سوگند خورده است به ماه محرمش

شبهاي قدر محترم و با فضيلت اند
                                                              امّـا نمي رسند به شبهاي مـاتمش

امروز نه، غروب همان سال شصت و يك
                                                              مـا را گـره زدنـد به نخـهاي پـرچمش

اين دستمال گـريه پر از نـور مي شود
                                                    وقتي به دست روضـهء خورشيد مي دمش

چشمي كه از براي تو گريان نمي شود
                                                                بايد حـواله داد به دست جـهنمش

جانم فداي ِ محتشم خانواده ات
                                                          با اين چه نوحه و چه عزا و چه ماتمش

علي اكبر لطيفيان

 

شیعه یعنی...

شيعه بايد آبها را گل كند
خط سوم را به خون كامل كند

خط سوم خط سرخ اولياست
كربلا بارزترين منظور ماست

شيعه يعنى تشنه ی جام بلا
شيعگى يعنى قيام كربلا

شيعه يعنى بازتاب آسمان
بر سر نى جلوه رنگين كمان

از لب نى بشنوم صوت تو را
صوت‏?انى لا ارى الموت‏?تو را

شيعه يعنى امتزاج نار و نور
شيعه يعنى راس خونين در تنور

شيعه يعنى هفت وادى اضطراب
شيعه يعنى تشنگى در شط آب
 

از مثنوى بلند?شيعه ‏نامه‏?محمدرضا آقاسى،كيهان،تاريخ 12/6/71.

 

 

تضمین غزل حافظ

 

سبکباران به سوی کربلا بستند محمل ها

در آن وادیّ پر خوف و خطر کردند منزل ها

جوانان بنی هاشم به پا کردند محفل ها

چه محفل کز محبت تار و پودش رشته ی دل ها

زدند آسان و لیکن عاقبت افتاد مشکل ها

شترها زیر بار عشق با وجد و طرب واله

روان بودند در خار مغیلان چون گل و لاله

زنان در محمل عصمت روان از دیدگان ناله

بگرد بانوان نور رسالت حاجب و هاله

فرو بردند سر خورشید و مه در برج و محمل ها

سپاه شاه مظلومان بسوی کربلا عازم

سپهسالار اردو ؛ شمس دین ؛ ماه بنی هاشم

سوار توسن اجلال با وجه حسن قاسم

علی اکبر بذکر یا قدیر و قادر و قائم

که ما رفتیم سوی دوست بشتابید مایل ها

علی اصغر به خواب ناز روی دامن مادر

نگاه مادر مظلومه اش بر صورت اصغر

سکینه بنگرد بر قدر و بالای علی اکبر

رقیه بی خبر از زجر راه و خشت زیر سر

جوانان می روند با پای خود بر سوی قاتل ها

نهنگ قلزم قهر خدا عباس نام آور

غضنفر خسرو گردان حشم فرمانده لشگر

علم افراشته جولان دهد در میمن و میسر

ز سقایی برد ارث البته از ساقی کوثر

الا یا ایها الساقی ادر کاساً و ناول ها  

مسلمانان کوفه شاه را کردند مهمانی

و لیکن کافران دارند ننگ از این مسلمانی

نوشته نامه ها آن فرقه ی بدتر ز نصرانی

نمی دانم چه بنوشتند خود نا گفته می دانی

هم آن هایی که می کردند قرآن را حمایل ها

رسید اردو به دشت کربلا شهر حسین آباد

حسین آباد بود آن سرزمین از اول ایجاد

عزیز حضرت باری در آن جا بارها بگشاد

برای نصرت دین اهل عالم را ندا در داد

به جان و دل بلی گفتند کوشیدند از دل ها

شه ملک امانت فیض بخش مومن و کافر

نشسته بر سریر معدلت با صولت حیدر

به پا نعلین شیث ، عمامه ختم رسل بر سر

عصای موسوی در کف ، ردای احمدی در بر

همان که حب ّ و بغضش امتحان حق و باطل ها

صبا عنبر فشان کن گلستان شهادت را

که شاه دین دهد خون از گلو نخل رسالت را

به پایان می رساند حضرتش کار شفاعت را

بزن " ساعی " به چوگان عمل گوی سعادت را

که همچو شمع می سوزند و می گریند ناقل ها

 

 

 مرحوم چلویی