شب چهارم: فرزندان حضرت زینب (س)

دو پرورده ی زینب

ما که از عشق تو که در تب باشیم
هر دو پرورده ی زینب باشیم

ما دو نوباوه ی عبد اللهیم
عاشق روی تو ثاراللهیم

از غم عشق تو ما حیرانیم
دایی آخر به سوی میدانیم

شیر با عشق تو ما نوشیدیم
حالیا بین که کفن پوشیدیم

روز و شب ذکر تو را می گفتیم
اشک از دیده همی می سفتیم

هر سه از عشق تو شیدا گشتیم
پیش مردم همه رسوا گشتیم

نام تو ورد زبان ما بود
مات از کرده ی ما بابا بود
 

 

خجلم زین همه ایثار

زینب ای آینه ی مادر من                    ای شریک من و غم پرور من

دلِ آیینه ز خون رنگ شده                 چه کنم عرصه به من تنگ شده

از غم و غصه مشوّش شده ام             همچو اسفند در آتش شده ام

زخم ها بر جگرم تاخته اند              مثل من بی پسرت ساخته اند

جان رسیده به خدا بر لب من                  تو و داغ دو پسر، زینب من

زخم خوردند و ز هم پاشیدند            با لب تشنه به خون غلتیدند

دو ذبیحت هدف تیر شدند                طعمه ی نیزه و شمشیر شدند

دیده در دیده ی من، جان دادند                 زیر پا مانده، ز پا افتادند

با غم خویش اسیرم کردند               به زمین پا زده، پیرم کردند

وای من، این همه صیاد شدند           ز پریشانی من شاد شدند

حال از شعله غم سوخته ام          چشم بر یاریِ تو دوخته ام

در حرم جز تو کسی نیست مرا    جز تو فریادرسی نیست مرا

سخت گردیده به من کار، بیا          خجلم زین همه ایثار، بیا

همدم ناله و آهم نگذار           بیش از این چشم به راهم نگذار

من و این هر دو گُلِ نقشِ زمین          نایِ برخاستنم نیست، ببین

من، دو پرپر شده را سوی حرم                 تک و تنها نتوانم ببرم

 

 

در برابر چشمان مادری دلخون

دوباره در دل من خیمه ی عزا نزنید

نمک به زخم من و زخم خیمه ها نزنید

 

شکسته تر ز منِ پیر، دیگر اینجا نیست

مرا زمین زده است اکبرم، شما نزنید

 

برای آن که نمیرد کنارتان زینب

برای بُردنتان جز مرا صدا نزنید

 

میان این همه لشکر کنار این همه تیغ

چگونه باز بگویم که دست و پا نزنید

 

خدا کند که بگوید کسی به قاتلتان

فقط نه این که دو بی کس، دو تشنه را نزنید

 

اگر که در برابر چشمان مادری دلخون

سرِ دو تازه جوان را به نیزه ها نزنید