شب نهم: حضرت ابوالفضل العباس(ع)

مکاشفهء عطش و جانبازی

در همهمه ی غیرت و درد، مگر می شود کار دیگری هم، کرد؟! دلشوره درد، خواب را پس می زند و غیرتِ عشق، آب را.

همه چیز، از آب، از نگاهِ مردانه ی ملکوتی عبّاس، موج بر می داردو دست های تشنه خاک، به تماشای چشمان ماه نبی هاشم، بلند می شود.

آبروی آب، از اوست:
هر آب، که در مشکِ او نیست،
آب نیست، آبرویی است فروهِشته!

ذهن علیل ابلیس، آدم را ـتنها ـ خاک می بیند.
مکاشفهء عطش و جانبازی، در باور آب و آتش نمی گنجد.
امّا ابوالفضل، کار خود را می کند؛ ماندن، کار او نیست.
دست از "آب" می شوید و از "جان" خویش نیز!...

اگر شهادت نبود، ابوالقاسم حسینجانی

 

نام تو تشنه می کند

عباس! نام تو تشنه می کند.

نام تو گويی مشکلی می شود بر دوش خسته ی من که کو به کو بچرخم پی آب...

اما

من تشنه کجا و توی نور کجا؟!

که من دريغ آب از لبهای خودم نمی توانم.

عباس!

مرحمتی کن و چشمه ای بجوشان از اين سينه خشک

سيده زهرا برقعی

لبان تشنه

يااباالفضل که نامت تداعي کننده بخشش است و ايثار و جان بخشيدن به لبان تشنه بسيار،شکسته ايم در انتظار آفتابي که فقط عطش نبارد و همه طلوع باشد. نشسته ايم با لبهاي زخم بسته و زبان به کام کشيده و جرعه جرعه يادت را مي نوشيم و چشم مي دوزيم به جاده زمان،دست سايبان چشم و دل تپنده از اميد.

مي بينمت که مي آيي،نشسته اي بر اسبي ابلق،با دستاري سبز بر سر و در دست مشکي پرآب.

مي آيي تا آب بقا بخشي،تو که خورشيد لقا هستي و ما که خسته ايم،تب زده ايم.ما که بر پاي خواستن ها و نتوانستن ها شکسته ايم،چندان منتظر مي مانيم که اگر قابل باشيم دست تو عطشمان را فرو نشاند تا مگر که پلک هامان باز شود و ترک لبهامان هموار.

تا مگر به زمزمه يادت سبز شويم و به زنده ماندنمان اميدوار. مهربان برادر، ما آب مي خواهيم نه سراب و امروز در خانه تو بار ديگر يادمان مي آيد که چشمه خورشيد مي زايد و اين خورشيد با مهر بر ما مي تابد و ما قد مي کشيم و بر اين روئيدن بهار مي بارد و اين گونه است که تا بر آسمان ولايت،ستارگان سبز مي تابند و پيوسته کسي هست که برادر را تنها نگذارد.

 

دست هاي تشنه عبّاس


قمر بني هاشم به رود فُرات كه مي زد، آب در پوست خود نمي گنجيد!

در خيال خود گمان مي برد كه از دست هاي تشنه عبّاس، لبريز خواهد شد.



امّا، وقتي كه آب را، تشنه، رها ساخت؛ در همهء پيچ و تابِ خيالِ فُرات، تنها يك سؤال بود كه موج مي زد:

"آخر، چرا؟!"

اگر شهادت نبود، ابوالقاسم حسینجانی
 

راز رشيد ......

به گونه ي ماه
          نامت زبانزد آسمانها بود
                              و پيمان برادريت
                                                  با جبل نور
                                                            چون آيه هاي جهاد
                                                                                       محكم

***

تو آن راز رشيدی
                     كه روزي فرات
                              بر لبت آورد
                                        و ساعتي بعد
                                                  در باران متواتر پولاد
                                                                      بريده بريده
                                                                                افشا شدي
                                                                                              و باد
                                                                              تو را با مشام خيمه گاه
                                                                                        در ميان نهاد
                            و انتظار در بُهت كودكانه ي حرم
                                                           طولاني شد
تو آن راز رشيدي
              كه روزي فرات
                            بر لبت آورد
                            و در كنار درك تو
                                          كوه از كمر شكست

سيد حسن حسيني، گنجشک و جبرییل

 

طرح

از خيمه گاه زخمي آب
دود حريق العطش تا عرش مي رفت
_ امداد را _ پيچيده در شولاي طوفان
مردي
به نام آبي دريا
به شط زد ....
***
دستي نهاني
لوحي مخطط را برآورد
نامي تناور را به رنگ سرخ
خط زد...
آن گاه در عرش
آيينه ي چشم ملايك موج برداشت

سيد حسن حسيني، گنجشک و جبرییل

مشک

ای شب، ای شاهدِ غم، روشني ِ يار چه شد؟
                                                      مـاهـــتابِ ســـحرآســاي ِ شـب ِ تــار چــه شد؟

ای نسیــــمِ ســحری آب اجابت نرسيد
                                                               ساقي ِ تشنه لب ِ قافله سالار چه شد؟

يـوسف گـمشدهء فتحِ فُراتم چه شده ست
                                                          بوی پيراهن ِ آن عشق ِ سبکبار چــه شـــد؟

نازم آن يـار کـــه از آب حـذر کـــرده و گـفت:
                                                            پس عطشناکي ِ گلهای عطشبار چه شد؟

هفت اقليم عطش بر لب ات آوار شده ست
                                                           انعکاسِ غم و پــژواکِ تـــو اينبار، چه شـــد؟

ياس ها در تبِ ديــدارِ تو پرپر زده اند
                                                                     بوی باران زدهء ابر ِ سبکبار چه شد؟

ارغــوانــی شــــدنِ روز و شب ام را بـــنگــر
                                                            تا بدانی که دلم بی تو در اين کار چه شد؟

لشکرِ تيرهء شب از همه سو آمده است
                                                               آن جوانــمردِ بخون خفتهء پيکار چه شد؟

کس بـه پــابـــوسِ غــريــبانـهء آن دل نــرسيد
                                                          خون و خاکسترت ای عشق گرانبار چه شد؟

آن طنينی که پُر از صوتِ صنوبر شده است
                                                           ديــدی آخــر بــه لب ِ لالهء خـونبار چـه شد؟

ای فدايِ تــو دلِ تـا بــه اَبـــد مـــنتظرم
                                                                 قامت ِ سرو و سپيدار ِ علمدار چه شد؟

محمدعلی قاسمی

ماه و خورشيد

 

دو چشمت شرمگين شد ماه و خورشيد      حضوري آتشين شد ماه و خورشيد

حسين آمد به بالين برادر                           به يكديگر قرين شد ماه و خورشيد

 

 سيد حسن محمودي ثابت (سهيل )

صادق رحمانى

كاش مى‏گشتم فداى دست تو
تا نمى‏ديدم عزاى دست تو
خيمه‏هاى ظهر عاشورا هنوز
تكيه دارد بر عصاى دست تو
از درخت‏سبز باغ مصطفى
تا فتاده شاخه‏هاى دست تو
اشك مى‏ريزد ز چشم اهل دل
در عزاى غم‏فزاى دست تو
يك چمن گلهاى سرخ نينوا
سبز مى‏گردد به پاى دست تو
درشگفتم از تو اى دست‏خدا
چيست آيا خونبهاى دست تو؟
 

فرهنگ عاشورا صفحه 174

سيدرضا بهشتى

بر توسن موج خشم،آوا زده بود
مانند على بر صف هيجا زده بود
آبى مگر آورد حرم را ز فرات
سقاى حسين،دل به دريا زده بود
سقاى كربلا و علمدار شاه دين
فرزند شير حق و هژبر كنامها
با كام تشنه آب ننوشيدى از فرات
ياد لب حسين و دگر تشنه كامها
افسوس شد اميد تو از آب،نا اميد
با اينكه شد ز جانب تو اهتمامها
دستت جدا شد از تن و دست‏خدا شدى
حق در عوض سپرد به دستت زمامها
 

فرهنگ عاشورا صفحه 227

 

قبر کوچک

وعده ای داده ای و راهی دریا شده ای
خوش به حال لب اصغر كه تو سقا شده‏اى

آب از هيبت عباسى تو مى‏لرزد
بى عصا آمده‏اى حضرت موسى شده‏اى

بى سجود آمده‏اى يا كه عمودت زده‏اند
يا خجالت زده‏اى وه كه چه زيبا شده‏اى

يا اخا گفتى و ناگه كمرم درد گرفت
كمر خم شده را غرق تماشا شده‏اى

منم و داغ تو و اين كمر بشكسته
توئى و ضربه‏اى و فرق ز هم وا شده‏اى

سعى بسيار مكن تا كه ز جا برخيزى
كمى هم فكر خودت باش ببين تا شده‏اى

مانده‏ام با تن پاشيده‏ات آخر چه كنم؟
اى علمدار حرم مثل معما شده‏اى

مادرت آمده يا مادر من آمده است
با چنين حال به پاى چه كسى پا شده‏اى

تو و آن قد رشيدى كه پر از طوبى بود
در شگفتم كه در اين قبر چرا جا شده‏اى

 

عشقبازی


تا که پرسیدم ز منطق عشق چیست؟
در جوابم اینچنین گفت و گریست

لیلی و مجنون فقط افسانه است
عشق بازی کار عباس علیست.
 

دو نام

دامن علقمه و باغ گل یاس یکیست
 قمر هاشمیان در همه ناس یکییست

سیر کردم عدد ابجد و دیدم به حساب
نام زیبای اباصالح و عباس یکیست.

 

در آب رفتن و عطشان ز بحر آب گذشتن

هزار بار گر افتد به خاک پای تو دستم
هنوز از تو و از هدیه کمم خجل استم

چنان به عشق تو گشتم اسیر، یوسف زهرا
که مشتبه شده بر خلق من حسین پرستم

به ساقی و می و جام و بهشت و حور چه حاجت
که من ز صبح ولادت به یاد چشم تو مستم

ببخش گر که برادر زدم صدات برادر
تو نجل فاطمه من تا ابد غلام تو هستم

به شوق آن که بریزم به پات نقد جوانی
ز کودکی دل خود را به تار زلف تو بستم

دو دست گشت جدا از تن و جدا نشد از تو
سرم شکست ولی عهد خویش را نشکستم

تمام عمر جز این دم که نیست تاب قیامم
تو تا اجازه ندادی به محضرت ننشستم

به پای عشق تو یک لحظه از دو دست گذشتم
علی به یاد همین لحظه بوسه داد به دستم

در آب رفتن و عطشان ز بحر آب گذشتن
به عهدنامه چنین ثبت بود روز الستم

گرفته ام لحظه به لحظه دست تو میثم
اگر تو رشته گسستی من از کرم نگسستم

شاعر:حاج غلامرضا سازگار (میثم)

 

فرات مهربانی

به طاق آسمان امشب گل اختر نمی تابد

بنات النعش اكبر بر سر اصغر نمی تابد

به شام كربلا افتاده در دریای شب ماهی

كه هرگز آفتابی اینچنین دیگر نمی تابد

به دنبال كدامین پیكر صد پاره می گردد

كه از گودال خون خورشید بی سر درنمی تابد

به پهنای فلك بعد از تو ای ماه بنی هاشم

چراغ مهر دیگر تا قیامت برنمی تابد

فرات مهربانی تشنه ی لب های عطشانت

تو آن دریای ایثاری كه در باور نمی تابد

كنار شط خون دستی و مشكی پاره می گوید

كه عباس دلاور از برادر سر نمی تابد

ز خاك تیره هفتاد و دو كوكب آسمانی شد

كه بر بام جهان نوری از این برتر نمی تابد
 

زنده یاد نصرالله مردانی

 

قربانگاه تو

راه من ، از کثرت دشمن ، زهر سو بسته بود
داغها پی در پی و غم ها به هم پیوسته بود

بس که از میدان ، درون خیمه ، آوردم شهید
بود سرتاپای من خونین و زینب خسته بود

هر شهیدی ، شاهکاری داشت در اینجا ، ولی
کارهایت ای برادر جان همه برجسته بود

تا به سوی خیمه برگردی مگر با مشگ آب
جام در دستش رقیه ، منتظر بنشسته بود

من تک و تنها ، گشودم راه قربانگاه تو
گرچه دشمن ، هر زمان ، در هر طرف ، یک دسته بود

بر زمین افتاده دیدم پیکرت را غرق خون
مشگ خالی و دو دست و پرچمی بشکسته بود

پشت من ، از داغ جانسوزت ، برادر جان شکست
چون که رکن نهضتم ، بر همتت وابسته بود

هر چه کوشیدم ، که در بر گیرمت ، ممکن نشد
بس که دشمن ، جمله اعضایت ، زهم بگسسته بود

خواستم ، آن گه ببندم چشمهایت را اخا
لیک پیش از من عدو با تیر چشمت بسته بود

ناله عباس را تا دشمن او نشنود
گریه اش ، در وقت جان دادن ?حسان? آهسته بود


نام شاعر:حبیب چایچیان

 

پرچمدار عشق

ای كه پرچمدار عشـــقی، قامت رعنـــات كو
ای كه موسای زمانی، آن یـــد بیـــــضات كو


ای كه اندر دشت خونین قاف قــهری قهرمان
در سیاهی‌های دوران، تیغ بی پــــــروات كو


ای كه عالم بر سر سودای عشقت گیج بود
بار دیگر تا ببینم آن سر و ســــــــــــودات كو


ای وجود تشنه‌ات دریای گوهـــــرزای عشق
آن وجود تشنه و آن جود چون دریــــــات كـو


ای كه سقای تمام تشنه كامـــــــــانی بگو
مشك پاره پاره ی سوراخ سر تا پـــات كـو


عاقبت ای آرزوی تشنه كامان حسیـــــن
آن رخ و آن قد سرو سر به پا معنــــات كـو

راضیه جمالی تنگستانی

 

ناله های ام البنین (ع)

شد مدتی ، کز تو خبر ندارم
جز فکر تو ، فکری به سر ندارم

فخر تو بس ، که خادم حسینی
من هم جزین ، فخر دگر ندارم

بنشسته ام در راه انتظارت
یک دم نظر زین راه بر ندارم

عباس من ، عباس من ، کجائی ؟
صبر و توان ، زین بیشتر ندارم

من ره نشین وادی بقیعم
آن طایرم ، که بال و پر ندارم

جز خواب تو ، خواب دگر نبینم
جز یاد تو ، شب تا سحر ندارم

چشمم ز بس که بر تو زار بگریست
دیگر به دیده اشک تر ندارم

ای عمر من ، برگ و برم تو بودی
من ، آن شجر ، که برگ و بر ندارم

دیگر امید بازگشتنت را
ای جان مادر ، زین سفر ندارم

فرق تو و عمود آهنینی ؟
من باور این قول و خبر ندارم

با من مگوئید این خبر ، خدا را
در زندگی جز او ثمر ندارم

مردم مرا ?ام البنین? مخوانید
حالا که من دیگر پسر ندارم ...


نام شاعر:حبیب چایچیان

 

شرمسار

من قدرتی دیگر به تن ندارم
دستی دگر چون در بدن ندارم

دشمن چو بسته راه من ز هر سو
به خیمه راه آمدن ندارم

افتاده ام تنها به چنگ دشمن
و آن بازوی لشگر شکن ندارم

زین حال من ، عدو گرفته نیرو
چون قدرتی دیگر به تن ندارم

شد پاره مشگ و  آب ها فرو ریخت
به خیمه ، روی آمدن ندارم

شرمنده ام اخا ، چو پیشم آیی
من قدرت بر پا شدن ندارم

زینب مگر چشم مرا ببندد
در کربلا ، مادر که من ندارم

پوشیده ام لباس فخر و عزت
چه غم اگر که من کفن ندارم

به مادرم ام البنین بگوئید :
دیگر غمی ازین محن ندارم

جز وصف حال عاشقان ?حسانا?
در مطلبی میل سخن ندارم


شاعر:حبیب چایچیان